Geen categorie

10
sep

Een typische dag uit het leven van Lenny

Een typische dag uit het leven van Lenny


Een typische (werk)dag uit mijn leven in 2018:

“Dames en heren. Over enkele ogenblikken begint de voorstelling in de Grote Zaal. Wij verzoeken u plaats te nemen.” , luidt het omroepbericht door het theaterrestaurant.
Terwijl ik druk bezig ben met het herstellen van de niet-kloppende rekening word ik uit mijn concentratie gehaald door een stem die zelfs hetomroepbericht overstemt. Een dame vraagt me bezorgd of dat bericht ook voor haar bedoeld was.

In een fractie van een seconde reageer ik automatisch op álle prikkels die mijn aandacht vragen; ik houd mijn vinger op de papieren foutieve rekening, bijna blindelings bevestig ik 1 van de laatste wijzigingen op de kassa, glimlach naar de gasten waarvoor de bon bedoeld is zodat ze weten dat ik er nog mee bezig ben terwijl ze me ongeduldig aanstaren, en maak ik oogcontact met de bezorgdedame die mijn concentratie zojuist verbrak. Terwijl de kopie bon geprint wordt controleer ik op de gastenlijst van vanavond haar tafelnummer en antwoord ik geruststellend; “Nee hoor mevrouw, uw voorstelling begint pas over een half uur. Geen zorgen, het is altijd even hectisch om deze tijd.Het dessert komt er zó aan, en ik zal u tijdig de rekening komen brengen.” Tijdens het uitspreken van die woorden switch ik in de kassa van de foutieve bon naar het doorvragen van het dessert. Terwijl mevrouw opgelucht terug loopt naar haar tafelgenoot en ik intussen mijn collega’s in de bediening en de overige gasten om te controleren of alles volgens planning verloopt, is de kopie bon geprint.

Omdat gasten tijdens een avondje uit niet zitten te wachten op een technische uitleg van een niet-kloppende bon, stel ik voor dat ze alvast naar de voorstelling gaan. Ik zal zorgen dat ze in de pauze aan dezelfde tafel mogen zitten, en tegen die tijd heb ik de rekening in orde gemaakt.

“Dames en heren. Over enkele ogenblikken…” luidt het omroepbericht voor de 2e x. Hoewel de spanningen van mensen om me heen dan al te voelenzijn, weet ik dat er geen tijdnood is en voelt alles onder controle. Met een glimlach wens ik de laatste gasten oprecht een fijne voorstelling, en bereid ik me mentaal alvast voor op de komende 45 minuten waarin wij in hoog tempo alles gaan opruimen en weer klaarzetten voor de pauze.

Mijn broekzak trilt; een scherm vol gemiste meldingen en een inkomende oproep van de manager: “Lenny! Kun je boven helpen? Het is drukker danverwacht!”. Na instemming verbreek ik de verbinding verbreek en bel de andere manager bel om het kassa-foutje door te geven, terwijl ik met de teherstellen bon naar een collega loop en weet ik in 1 zin uit te leggen wat daarmee moet gebeuren nadat het systeem herstart is.

Onderweg naar boven, achter de haastende bezoekers aan, help ik nog gauw een verdwaalde man met een kaartje in zijn hand. De volgende gast dieme aanspreekt verwijs ik even door naar 1 van mijn collega’s op de vloer, en in diezelfde ademhaling vat ik nog snel samen wat het programma van vanavond is. Boven aangekomen blijkt dat er een extra zaalwacht (BHV’er) nodig is aangezien er ruim honderd extra bezoekers bij zijn gekomen. “Leuk, een voorstelling die ik graag wilde zien!”, was mijn eerste reactie. Maar als zaalwacht zijn je ogen op veel meer gericht. Tijdens despannende en flitsende voorstelling is het mijn taak om een oogje op de bezoekers te houden. Ontstaat er discussie over een zitplaats? Ren ik even de trappen af & op voor de kaartverkoop. Struikelt er iemand? Schiet ik te hulp. Maakt er iemand beeldmateriaal wat niet is toegestaan?Wurm ik me door het publiek om deze persoon daar op aan te spreken.

Gelukkig ben ik gewend om me op meerdere vlakken tegelijkertijd te concentreren, dus uiteindelijk heb ik de hele voorstelling vanuit mijn ooghoeken meegekregen & begrepen, zelfs tijdens het begeleiden van een verdwaalde toiletbezoeker die in het donker zijn stoel niet meer kon vinden.

Een typische dag uit mijn leven in 2019:

“Attentie: Nicole, info-balie alsjeblieft, Nicole, info-balie.” , komt luid en duidelijk binnen. Met tranen in mijn gesloten ogen, pijnscheuten in beide oren, evenwichtsproblemen, geblokkeerde nek, en een brok in mijn keel, sla ik mijn armen over elkaar. Alsof ik uit een diepe slaap ontwaak open ik voorzichtig mijn ogen en probeer te begrijpen waar ik ben, wat ik hier doe, en waar al die pijn vandaan komt. Waarom zijn de lampen hier zo fel?? Alles om me heen reflecteert het felle licht en snijdt in mijn ogen.

Omdat het voelt alsof ik met breinaalden aan 2 kanten gestoken ben, voel ik in mijn oren; maar geen bloed. Het omroepbericht galmt nog door in mijn hoofd, alsof de gaten in mijn korte termijn geheugen de echo versterken. Nú pas begin ik te ontcijferen dat ikin de supermarkt ben, dat het een omroepbericht was wat mij het gevoel gaf alsof ik een auto-ongeluk heb gehad.. Ál die gevoelde pijn en verbruikteenergie terwijl de verwerkte informatie het niet aan mij gericht was. Ik ben leeggezogen. Het enige wat me wakker houdt is de angst dat ik beroofdkan worden. Verder interesseert me niets meer; niet dat de vloer te hard is, en geen schaamte voor wat de mensen zouden denken of zeggen.

Wat kwam ik hier doen? “Chocola?” Met mijn ogen half gesloten laat ik mijn wimperharen het te felle licht filteren. Met mijn armen nog over elkaar van pijn probeer ik te lopen naar het chocolade-schap. Ik verlies energie door te moeten nadenken over welk been welke kant op moet.Zodra ik het gangpad van de chocolade- repen inkijk krijg ik een intense steek door mijn hoofd. Ik zie zwarte vlekjes in mijn gezichtsveld. “Waarben ik door verblind?!” Heel voorzichtig kijk ik; een kartonnen reclamebord waar rode led-lampjes in zitten. HIER KAN IK NIET TEGEN!!

“Attentie: Nicole, info-balie alsjeblieft!!” klinkt het, duidelijk gefrustreerder. Ik draai me om terwijl ik probeer de huilbui uit te stellen, maar had niet door dat er iemand achter me liep. Na een kleine botsing wankel ik door,want kijken wie het was of ‘sorry’ zeggen kost óók energie, en die ís al zo goed als op. “Waar is mijn mandje? Ik had toch wel een mandje?” De stress schiet omhoog en ik wil opgeven. Gelukkig heeft een vakkenvuller een krukjelaten staan, dus ik plof neer en laat mijn hoofd in mijn handen vallen. “Ik.. moet.. slapen…”

Nadat een dame me aantikte en bezorgd vroeg of alles wel goed gaat, grap ik maar even dat boodschappen doen zo vermoeiend is. Ik pak hetboodschappenlijstje op mijn telefoon erbij en lees “choco soyadrink”. “O, ja! Dáár was ik! Daar is mijn mandje!” Ik zucht en raap al mijnkrachten bijeen om ‘heel die route’ terug te lopen. Alsof ik een zware workout volbracht heb sta ik vol trots, vermoeidheid, en pijn weer naast mijnmandje. Ik ga stevig staan en spreek met mezelf af dat ik dit binnen 10 seconden gedaan kan hebben, en de rest van het lijstje mag ik overslaan. Ikstaar naar het rek en vraag me opnieuw af wat ik hier doe…

“Attentie: Nicole,… ” , hoor ik terwijl er een enorme druk op mijn borst komt en mijn hoofdpijn mij braakneigingen geeft. Ik zit al op mijn hurken voordat de het bericht eindigt. Als ik op dit moment de energie ervoor had zou ik door de helesupermarkt schreeuwen dat die Nicole verdorie NU naar die info-balie moet. In mijn hoofd gil ik: “Hou op! STOP met omroepen!ALSJEBLIEFT!!”. Het is confronterend dat ik weet dat het probleem niet bij het omroepbericht ligt, maar bij mij. Het maakt me verdrietig &wanhopig om te merken hoe heftig ik reageer op een alledaagse situatie die ik voorheen als vanzelfsprekend en makkelijk (zelfs saai) beschouwde.Aangezien ik sinds een aantal maanden eerst dagenlang om kracht moet komen om überhaupt de deur uit te gaan, en opzettelijk 1 van de aller rustigste momenten kies om boodschappen te halen, is een omroepbericht 3x aanhoren écht te veel.

Op dit moment wil ik huilen en door iemand gered worden. Maar het is geen film en ik ben alleen, dus er zit nog maar 1 acceptabel ding op; nóg een keer doorzetten en mijn mandje naar de kassa slepen terwijl ik 1 hand als een zonneklep boven mijn ogen houd. Stuk voor stuk leg ik de producten op de band, zoals de klanten doen waar ik me voorheen aan stoorde. De caissière kijkt me bezorgd aan terwijl ik oogcontact vermijd. De bliepjes van de scanner voelen als telkens opnieuw een klap tegen mijn hoofd en ik kan geen woord meer uitbrengen.

Gelukkig hoef je tegenwoordig geen pincode meer in te voeren bij lage bedragen, want die ben ik ook al vergeten. Nadat ik in een roes de supermarkt verlaten heb, fiets ik naar het dichtstbijzijnde bankje om uit te rusten en te huilen. Hoewel mijn huis maar 1,4 km verderop is voelt het alsof ik een marathon moet lopen na 2 slapeloze nachten. Uiteindelijk lukt het me met ondraaglijk veel pijn en moeite om met bijna gesloten ogen op de fiets thuis te komen. Eenmaal binnengestrompeld laat ik de boodschappentas op de grond vallen, en kruip ik met mijn jas nog aan in bed. Ik kan níets anders meer dan me volledig overgeven aan wat mijn lichaam nodig heeft; ongeacht de hygiene, ongeacht de boodschappen die de koeling in moesten, en ondanks het tijdstip. Intussen ben ik zó misselijk geworden van alle verbruikte energie, dat ik voel dat ik de rest van de middag én avond geen honger meer zal hebben. De boodschappen zijn voorlopig dus helemaal niet nodig, en ik kan niet eens lachen om de ironie.

Foto: Lise Verheijden Fotografie

Lenny uit Eindhoven is 32 jaar en stelt zich graag even voor aan jullie.
Slechts 2 jaar geleden leek ze haar leven wel op orde te hebben, gelukkig te zijn, en vooral blind voor de signalen dat zij in januari 2019 in een burn-out terecht zou komen. “Dat is toch alleen voor 40plussers die 80 uur per week werken?” is een overtuiging die ze in de afgelopen 1,5 jaar heeft ontkracht middels veel pijnlijke harde lessen. Na een afstudeerstage als video-editor en jarenlange werkervaring in de Horeca en in het theater, liet Lenny zich graag inspireren in de wereld van kunst & creatie.
Ze jongleerde intussen met alle ballen van het leven die haar toegeworpen werden, maar negeerde haar eigen behoeftes en grenzen op bijna alle vlakken. Pas toen ze het daglicht niet meer kon verdragen, geen beeldscherm meer kon aanzien, geen alinea meer kon lezen en staand douchen bijna onmogelijk werd; werd haar duidelijk dat er iets goed mis was.
In een maandelijkse blog deelt ze graag een aantal van haar ervaringen met jullie, in de hoop op meer bewustzijn en begrip voor de (onzichtbare) beperkingen door overprikkeling.

Bekijk Lenny’s werk op haar Facebookpagina.

Deel dit bericht:
27
apr

1,5 meter-samenleving kans voor prikkelarm aanbod?

1,5 meter-samenleving kans voor prikkelarm aanbod?


We lezen het steeds vaker: plannen voor de 1,5 meter-samenleving. Hoe kunnen we straks een theater, concert of museum bezoeken en daarbij 1,5 meter afstand houden van elkaar?

 

Vorige week (17 april) publiceerde NOS al een artikel dat de contouren van deze samenleving schetst. De bioscoopbranche heeft bijvoorbeeld plannen om open te gaan zodra de overheid dit toestaat en daarbij 70 tot 75% minder bezoekers toe te laten. En laat hier nu kansen ontstaan voor prikkelarme activiteiten. De grootste drempel voor culturele organisaties bij prikkelarm aanbod is dat ze hun aanbod voor een kleine groep openstellen en mogelijk meer kosten maken dan het oplevert. Als de drijfveer om zoveel mogelijk omzet te behalen wegvalt, en het belangrijker wordt om toegang tot kunst en cultuur te realiseren, dan is de stap naar een prikkelarme openstelling nog maar klein.

 

De maximale bezoekersaantallen door de 1,5 meter-richtlijn zorgt voor een reductie van de belangrijkste prikkels: drukke ruimtes , geluidsprikkels als gevolg van de mensenmassa en de geluiden en geuren van de horeca. En de rij bij de garderobe? Die is er niet meer, want je jas past op de lege stoel naast je. Nu deze prikkels automatisch wegvallen, is het verminderen van de overige prikkels en de inrichting van een extra prikkelarme ruimte een kleinigheid.

 

Stichting Onbeperkt Genieten roept de cultuursector op, om in deze overgangstijd naar de 1,5 meter-samenleving ook rekening te houden met de prikkelgevoelige bezoeker. Want alle online initiatieven om een museum vanuit je huiskamer te bezoeken of een live concert via Facebook te luisteren zijn prachtig en waardevol, maar je vervangt er niet de echte beleving mee. De ervaring om kunst en cultuur van dichtbij mee te maken, zien, horen en voelen. En dat was voor veel mensen voor de crisis ook al niet mogelijk. Laten we er samen voor zorgen dat dit straks, in de 1,5 meter-samenleving, wel mogelijk is.

Prikkelarm bezoek aan het Rijksmuseum tijdens de Week van de Toegankelijk, 12 oktober 2019.
Ziet de bezetting van de concertzaal er straks zo uit?
Bron: NOS.
Deel dit bericht:
16
okt

Onbeperkt Genieten in de media!

Onbeperkt Genieten in de media


In de afgelopen weken is Stichting Onbeperkt Genieten een aantal keer in de media onder de aandacht gebracht. Daar zijn we natuurlijk heel erg blij mee en willen we graag met je delen:

Op 26 september verscheen in De Telegraaf een artikel over onze samenwerking met Magic Circus en Nationaal Zorgcircus. Samen organiseren we op vrijdag 1 november a.s. de eerste prikkelarme circusvoorstelling in Nederland.

Ook EditieNL besteedde aandacht aan de prikkelarme circusvoorstelling, op 4 oktober werd een mooi item uitgezonden op RTL 4.

Op maandag 7 oktober stond er een artikel in Het Parool over ons prikkelarme bezoek aan het Rijksmuseum in de Week van de Toegankelijkheid.

En hoewel niet in de media maar zeker leuk om te melden: op 9 oktober verscheen op de website van Cultuur Oost een blog over onze training Prikkelarm & Cultuur naar aanleiding van de training die we een ruime week daarvoor gaven bij KOM Gelderland in Arnhem.

Afbeelding van het artikel in De Telegraaf
Deel dit bericht:
24
jul

Subsidietoekenning FNO

Subsidietoekenning FNO


In april heeft Stichting Onbeperkt Genieten een projectvoorstel ingediend bij FNO (Fonds Nuts Ohra) binnen de Call ‘Eigen regie en participatie’ van het programma Klein Geluk. Twee weken geleden ontvingen wij het fantastische nieuws dat ons projectvoorstel gehonoreerd is. Er zijn ruim 45 aanvragen ingediend waarvan er 11 gehonoreerd zijn. We zijn bijzonder trots dat wij een van de elf projecten zijn die financiering mogen ontvangen.

De toegekende subsidie zetten wij de komende 1,5 jaar onder andere in om:

  • De lobby om meer bewustwording voor de prikkelgevoelige doelgroep in de culturele sector te creëren.
  • 12 advies- en trainingstrajecten bij culturele instellingen voor prikkelarm aanbod te realiseren.
  • 10 inspiratiebijeenkomsten te organiseren voor meer bekendheid en bewustwording rondom de noodzaak voor prikkelarm aanbod.

Heeft jouw organisatie behoefte aan een inspiratiebijeenkomst of een advies- en trainingstraject om structureel prikkelarm aanbod te organiseren? Neem dan contact met ons op via stichting@onbeperkt-genieten.nl of via het contactformulier voor culturele instellingen.

 

Klein Geluk van FNO
Het programma Klein Geluk is bedoeld voor mensen die door hun langdurige gezondheidsbeperking minder kwaliteit van leven ervaren. Voor jonge en oude mensen die zelfstandig, onder begeleiding of in een zorginstelling wonen. De doelgroep is enorm divers. Iedereen is uniek, maar heeft met elkaar gemeen dat de afhankelijkheid en de beperking(en), ‘gewone’ dingen en geluk minder vanzelfsprekend maken.

Iedereen wil graag gelukkig zijn en streeft naar een optimale kwaliteit van leven. Voor mensen met een langdurige beperking op het vlak van gezondheid, is dit echter niet vanzelfsprekend. FNO vindt dat een kwetsbare gezondheid een waardevol leven niet in de weg mag staan. Met het programma Klein Geluk leveren we een bijdrage aan de kwaliteit van leven van mensen met een langdurige gezondheidsbeperking.

Voor een goede kwaliteit van leven is het belangrijk om dingen zelf te kunnen bepalen, sociale relaties te hebben met anderen en je fysiek en mentaal goed te voelen. Daarom ondersteunt Klein Geluk projecten die positief bijdragen aan autonomie, sociale participatie of welbevinden.
Hierbij staat de behoefte vanuit de doelgroep zelf centraal.

 

Deel dit bericht:
30
apr

Open training Prikkelarm & Cultuur

Open trainingen Prikkelarm & Cultuur


Wil jij meer inzicht in de prikkelgevoelige doelgroep en waarom cultuuraanbod nu weinig tot niet toegankelijk is voor mensen met hersenletsel, burn out, autisme of andere prikkelverwerkingsstoornissen? Wil je inspiratie opdoen en concrete tips en ideeën krijgen om bij jouw museum, (film)theater of podium aan de slag te gaan met prikkelarm aanbod? Meld je dan aan voor de open training van Stichting Onbeperkt Genieten.

Stichting Onbeperkt Genieten is er voor culturele instellingen die prikkelarm aanbod voor mensen met hersenletsel, burn out, autisme en andere prikkelverwerkingsstoornissen willen realiseren. In 2019 organiseren we voor het eerst een aantal open trainingen voor medewerkers van culturele instellingen, beleidsmakers en andere geïnteresseerden om inzicht te krijgen in de mogelijkheden voor prikkelarm cultuuraanbod.

In een dagdeel (ca. 4 uur) komen in een interactieve sessie de volgende punten aan bod:

  • Bewustwording, waarom is prikkelarm cultuuraanbod nodig?
  • Informatie over de doelgroep, voor wie is prikkelarm cultuuraanbod nodig?
  • Praktische handvaten voor communicatie rondom prikkelarm aanbod en de organisatie ervan.
  • Inspiratie om in jouw culturele instellingen aan de slag te gaan.

De kosten voor de open trainingen in 2019 zijn 40 euro per persoon (excl. btw) en worden mogelijk gemaakt door het Van Abbemuseum, Het Nationale Theater en Stadsschouwburg en de Vereeniging Nijmegen.

De eerstvolgende open trainingen:

Woensdag 5 juni 2019, 13.00-17.30 uur
Locatie: Van Abbe Museum, Eindhoven

Woensdag 26 juni 2019, 13.00-17.30 uur
Locatie: Het Nationale Theater, Den Haag

Woensdag 16  oktober 2019, 13.00-17.30 uur
Locatie: De Vereeniging, Nijmegen

Oktober 2019, Amsterdam. Datum en locatie volgen nog.

Meer informatie en inschrijven

 

 

Deel dit bericht:
31
jan

Onbeperkt Genieten afgelopen december

Afgelopen december was voor Stichting Onbeperkt Genieten een mooie maand. Begin december vond het laatste prikkelarme concert in Nijmegen plaats en vlak voor kerst was de theatervoorstelling ‘Steef’s Operette Uurtje’ in een prikkelarme versie te zien.

Het concert op 8 december werd verzorgd door Lea Kliphuis en het was weer een fijne sfeer met mooie muziek. In een huiskamersetting is er genoten door de bezoekers.

Ook de samenwerking met het Nationale Theater is goed bevallen! Het was een bijzondere ervaring om zowel met de theatermaker als met het theater aan de slag te gaan om een voorstelling zo prikkelarm mogelijk aan te bieden, met als doel om de bezoeker een volwaardige theaterervaring te bieden. En dat smaakt naar meer! In 2019 gaan we ook zeker meer prikkelarme mogelijkheden bij theaters realiseren.

Lees hier meer over het prikkelarm theaterbezoek. Wil je meer weten over het HNT Onbeperkt programma van het Nationale Theater? Ga naar de website van Het Nationale Theater.

Het publiek luistert naar de muzikant.
Deel dit bericht:
23
nov

Prikkelarm concert door Kiki Mettler

Prikkelarm concert door Kiki Mettler

 

Zaterdag 17 november vond alweer het vierde prikkelarme concert plaats in Nijmegen. Ditmaal verzorgd door Kiki Mettler, een singer-songwriter die met haar autobiografische liedjes een prachtig en kwetsbaar optreden gaf in een intieme sfeer. De bezoekers hebben ervan genoten en iedereen ging met een lach op zijn of haar gezicht naar huis. Daar doen we het voor!

Het laatste prikkelarme concert van dit jaar is op zaterdag 8 december en wordt door Lea Kliphuis ingevuld.

De concertreeks is in samenwerking met het Besiendershuis en VasimZo georganiseerd en financieel mogelijk gemaakt door Gemeente Nijmegen. Bekijk het filmpje hieronder voor een indruk van het concert, aan einde vertellen Kiki Mettler en twee bezoekers hoe ze het concert ervaren hebben.

Deel dit bericht:
1
nov

Bij Radio Gelderland in de studio

Zaterdag 27 oktober waren we te gast bij Radio Omroep Gelderland bij de uitzending Gelderland helpt.

Het was een hele leuke uitzending en we konden vertellen over de aanstaande prikkelarme concerten. En veel dank aan Adriaan, trouwe bezoeker van onze activiteiten. Vanuit zijn beleving kon hij goed aangeven waarom prikkelarme activiteiten zo belangrijk zijn.

Luister hieronder het interview door Xandra Rakier, in twee delen, terug.

Deel 1

 

Deel 2

N.b. we noemen hier De Vasim als concertlocatie voor de prikkelarme concerten op 17 november en 8 december. Dit is veranderd, de locatie is Brebl (Honigcomplex Nijmegen).

Deel dit bericht:
12
okt

Onbeperkt Genieten op NOS Online

Na het verschijnen van een artikel over een prikkelarm uurtje bij een Brabanste supermarkt werden we gebeld door NOS online. Het is goed om te merken dat er steeds meer prikkelarme initiatieven zijn en dat er ook meer aandacht voor komt.

 

Prikkelarme omgevingen: deze initiatieven gingen de supermarkt voor

Hoogsensitiviteit staat op de kaart nadat een supermarkt in Sint-Michielsgestel een prikkelarm uurtje voor autistische en hooggevoelige mensen aankondigde. Niet alleen mensen met autisme hebben baat bij minder prikkels, zegt Iris van Heesch van stichting Onbeperkt Genieten. Zij zet zich in voor prikkelarme initiatieven. “Veel meer mensen hebben last van prikkels.”

Amerikaans onderzoek wijst uit dat 15 tot 20 procent van de wereldbevolking weleens last heeft van te veel prikkels. Joli Luickx van de Nederlandse Vereniging voor Autisme herkent die cijfers. “Wij merken een grote behoefte aan prikkelarme omgevingen en er zijn veel te weinig prikkelarme initiatieven.” Lees hier het hele artikel…

Deel dit bericht:
3
aug

Prikkelarm concert door Chayah

Prikkelarm concert door Chayah

 

Zaterdag 28 juli vond het derde en laatste prikkelarme concert plaats van onze zomerreeks. Ditmaal verzorgd door Chayah van Diermen, een singer-songwriter met een uniek stemgeluid en intieme, prachtige zelfgeschreven liedjes.

Het was een prettige middag en de warmte hield onze bezoekers niet tegen, het was uitverkocht!

Bij elk concert hebben we de bezoekers gevraagd om een evaluatie in te vullen zodat we weten wat er nog beter kan om een prettige concertervaring voor onze bezoekers te realiseren.

De concertreeks is in samenwerking met het Besiendershuis en VasimZo georganiseerd en financieel mogelijk gemaakt door Gemeente Nijmegen. Bekijk het filmpje hieronder voor een indruk van het concert.


Foto: Rob de Bruin
Video: Iris van Heesch

Deel dit bericht: